Word of Voice

ปีนี้แตกต่างไปจากปีก่อนๆ เพราะว่าไม่ได้กลับบ้าน แต่ถ้ากลับไป ฉันก็อาจจะเจอเรื่องนอยๆเหมือนกัน อย่างที่ตอนนี้ก็นอยเพราะเรื่องนั้นนิดๆ

เค้ามีความสุขจังเลยนะ ไม่ห่วงเลยนะในช่วงเวลาที่เรากลับจากเดินทางคนเดียว มีแต่แม่ที่คอยถามคอยห่วง ในขณะที่ตัวเองเลี้ยงเพื่อนเลี้ยงลูกน้องอย่างสนุกสนาน

ฉันเลยไม่ค่อยมีความรู้สึกดีๆกับปีใหม่มากมายนักหรอก


แ่ต่ปีนี้เหมือนจะรู้สึกรุนแรงกว่าปกติ เพราะอะไรเรื่องนั้นฉันก็รู้อยู่หรอกนะ ว่าทำไมถึงได้รู้สึกรุนแรงนักน่ะ...


ถ้ารู้สึกหมองหม่นแล้วล่ะก็.... ปีนี้จะหมองไปทั้งปีรึเปล่านะ เพราะความรู้สึกเหงาน่ะ มันรู้สึกมาทุกปีจนชาชินไปแล้ว

ตัดสินใจแล้วว่าต่อไปนี้จะทำอย่างไรต่อไป ถ้าต้องให้คนอื่นเดือดร้อนเพราะฉันน่ะ พอดีกว่า มันไม่ได้ทำให้รู้สึกดีเลย เพราะว่าฉันอ่อนแอเกินไปนั่นล่ะ

เพราะว่ามีกำแพงบางอย่างที่ก้าวข้ามไปไม่ได้นั่นล่ะ มันก็เลยเป็นแบบนี้อยู่บ่อยไป แต่จากนี้ไปจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์นั้นอีก

จมเอาเรื่องทุกอย่างลงไปกับจิตใจที่ด้านชาของฉัน ให้มันเหมือนกับเรื่องของโลกภายนอกที่มันเกินจะเยียวยารักษา




หลังจากนี้ฉันจะค่อยๆทำตัวห่างออกไปเรื่อยๆดีกว่า ทุกอย่างจะได้คลี่คลายลงไปเรื่อยๆ อย่างที่ควรจะเป็นแบบนั้น


แบบนี้ดีกว่าแล้วล่ะมั้ง



::Hara Heri::


ฉันเสียศูนย์ ฉันเสียใจ ฉันไม่ร้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร นอกจากความรู้สึกที่เหมือนอยู่ในหลุมดำ ต่อไปคงทำสิ่งที่ตัวเองต้องทำ แล้วไม่เอ่ยถึงเรื่องราวอะไรอีกต่อไปแล้ว

พอแล้วล่ะ พอดีกว่ามั้ง...... ไ้ด้เวลากลับไปในจุดเดิมที่ควรจะเป็นแล้ว

ในที่สุดก็ต้องตัดสินใจว่าต้องทำอย่างไรต่อไป ที่บ้านเองก็ไม่สนับสนุนเหมือนกัน ฉันก็เลยต้องปล่อยมันไป แล้วเริ่มตั้งต้นพยายามใหม่อีกครั้งหนึ่ง....

เสียใจมั้ย บอกเลยว่าเสียใจมาก.... เพราะเป็นเวลานานมากเลยกับเรื่องนี้... แล้วก็ปล่อยมันผ่านเลยไป....

จนล้มป่วยไปรอบนึง ฮ่ะๆ... รู้สึกว่าร่างกายกับจิตใจนี่ไม่สัมพันธ์กันเลยให้ตายเถอะ


::Hara Heri::


บางครั้งฉันรู้สึกน้อยใจ หรือว่าเหงา หรือว่าเคืองโกรธ เวลาที่ฉันกลายเป็นคนนอก หรือว่าเป็นเพียงแค่คนที่ยืนอยู่ตรงนั้น แล้วคอยมองดูเรื่องราวผ่านเลยไป...

คำว่าเพื่อนคืออะไรเหรอ? ฉันไม่รู้หรอกว่าบางคนคิดยังไง แต่บางครั้งมันเหมือนไม่ใช่เลยจริงๆ

ดูเหมือนฉันเข้าถึงง่าย แต่ในความเป็นจริงแล้ว ฉันไม่กล้าเข้าหาใคร หรือกระัทั่งคิดจะสนทนา ได้แต่เก็บเอาไว้ในใจอยู่คนเดียว

คนนอกเป็นห่วงฉัน แต่คนในกลับเฉยชา มันช่างให้ความรู้สึกที่แปลกจริงๆเลยนะ

เมื่อคืนที่ผ่านมา มีคนให้ฉันลองคิดไตร่ตรองเสียใหม่ ว่าตัวฉันควรจะไปหรือไม่ กระทั่งเพื่อน กระทั่งพ่อแม่ หรือแม้แต่ตัวฉันเอง ก็คิดว่าควรมั้ย อาจจะแค่วันเดียว หรืออาจจะมีวันอื่นอีก อนาคตนั้นไม่แน่นอนเลย เพราะว่าตัวฉันไม่สะดวกเดินทางกลางค่ำกลางคืนหลังทุ่มครึ่งเพียงลำพังคนเดียว เพราะบ้านฉันอยู่ห่างจากมหาลัยต้องนั่งรถเกือบสองชม.

วันนี้ ฉันได้คำตอบจากสิ่งที่แม่พูด

ในเมื่อเขาไม่ได้ห่วงฉัน ไม่ได้พูดเหมือนอย่างที่เมื่อวานบอก แล้วทำไมตัวฉันต้องห่วงตัวเองด้วยล่ะ


ฉันอยู่คนเดียว ใ้ช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังเป็นความจริงที่หลายๆคนคงลืมไปแล้ว ว่าฉันน่ะอยู่คนเดียวตลอดเวลาตั้งแต่ตื่นนอน จนกระทั่งเปิดประตูเข้าบ้าน ฉันอยู่เพียงคนเดียว เดินทางคนเดียว ออกไปไหนมาไหนคนเดียวเสมอ


ในเมื่อเขาไม่คิดอะไรแล้ว ก็กะอีแค่มันมืด ก็แค่นั้น คำพูดคนเรามันเปลี่ยนไปได้ในหนึ่งวัน ทำให้ฉันคิดมากทำไม ทำให้ฉันต้องสับสนทำไม ว่าตัวฉันควรจะทำอย่างไรต่อ

ในเมื่อให้คำตอบมาแบบนี้แล้ว ฉันก็ไม่จำเป็นต้องห่วงอะไรตัวเองอีก ในเมื่อตัวเขาก็ไม่ได้ห่วงฉันเลยเหมือนกัน


::Hara Heri::

ยิ่งมีชีิวิตอยู่ ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองนั้นไร้ค่า ยิ่งก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งเหมือนอยู่ในหลุมดำที่ไม่มีทางออก จะให้ฉันทำตามอำเภอใจไปเลยไหม ไม่ต้องคิดอะไรอีก ช่างหัวเรื่องของคนๆหนึ่งที่พึ่งพาอะไรไม่ได้ ตัดสินอะไรไม่ได้เลยซักอย่างมั้ย ปล่อยให้มันจบไป

ยิ่งไม่พูดไม่บอกสิ่งที่อยู่ในใจ มีแต่รับฟังแล้วตอบสนองไปตามทางที่ควรเป็น ยิ่งทำให้ตัวเองมืดแปดด้าน

ฉันคงเหมือนคนที่ไร้มนุษยสัมพันธ์จริงๆ ฉันไม่ไว้ใจใคร ไม่สามารถทำตัวเป็นปกติ หรือมีความเป็นตัวของตัวเองต่อหน้าคนอื่นที่พบเจอหน้ากันได้ ฉันสร้างหน้ากากที่ซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้เสมอ แล้วฉันต้องมานั่งเจ็บช้ำในทีหลัง

เหตุการณ์นั้นเพียงครั้งเดียว ฉันก็ไม่คิดจะเจออะไรแบบนั้นอีก ไม่คิดจะเปิดใจกับคนที่ไม่ได้มีจุดร่วมจุดต่อที่ไม่สามารถสนทนากันอย่างมีความสุขได้หรอก เพราะฉันมีความสุขอยู่กับสิ่งเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นแล้วฉันไม่มีความสุข ฉันจึงเก็บเอาความสุขนั้นเอาไว้ให้ฉันก้าวต่อไปได้ แม้ความจริงรอบตัวฉันคือความทุกข์ก็ตามที


นี่คงเป็นการเอาแต่ใจ หรือการเลือกที่ผิดพลาดครั้งสุดท้ายของฉัน หรือจะเป็นทางที่ดีที่สุดกันแน่... มีคำตอบให้ตัวเองก็แค่สามอย่างแค่นั้น.... ทำไมฉันต้องเกิดมาในสภาพนี้ด้วย... ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ด้วย ในวงล้อมแบบนี้ด้วย

ความสุขที่มีเพียงช่วงสั้นๆ ความสุขเวลาอยู่ในโลกของตัวเอง

ตอนนี้ฉันไม่แคร์อะไรหรอก ถ้าคนที่ฉันเห็นว่ามีความสำคัญไม่มีความสุข หรือมีคนมาทำให้ไม่มีความสุข ฉันก็จะไม่สบายใจ

ฉันถูกชักนำให้เปลี่ยนไปในช่วงเวลาหนึ่ง แต่ในตอนนี้ฉันกลับมาเป็นปกติ

พวกเราเหมือนจะดูมีปัญหากัน แต่ใครกันจะรู้ว่าปกติแล้วพวกเราสื่อสารและส่งผ่านความรู้สึกกันอย่างไร โทรศัพท์ ข้อความ จดหมาย พัสดุ ออกไปทานข้าว ออกไปเที่ยวเล่น ของแบบนี้คนอื่นไม่มีทางเห็นนอกจากที่พวกเราเห็นกันอยู่หรอก

มีคนบอกว่าถ้าไม่ทะเลาะกันเลยก็เหมือนเรื่องโกหก ถ้าไม่เคยกระทบกระทั่งกันเลย
นั่นล่ะคือการเสแสร้งใส่กันอย่างแท้จริง เพื่อนคนหนึ่งเคยพูดกับฉัน ว่าที่ไม่เคยทะเลาะกันเลย เพราะว่าพวกเราต่างตั้งกำแพงใส่กันทั้งคู่นั่นล่ะ


ทำไมต้องเล่าเรื่องทุกเรื่องที่มีความสุขให้คนอื่นฟังทั้งหมด เพื่อให้เห็นว่ารักกันจริงๆเหรอ? เหมือนสร้างภาพขึ้นมา เรื่องแบบนี้รู้กันแค่บางสิ่งบางอย่างก็พอแล้ว


::Hara Heri::

เมื่อวานพ่อมาหาแล้วถามว่า แน่ใจนะ ไม่ได้หาที่สำรองไว้แล้วนะ ฉันก็ได้แต่บอกว่า จะเป็นยังไงต่อไป ก็แล้วแต่เขาจะคิดพิจารณาเถอะ...

อีกไม่นานพ่อก็จะย้าย จะไปเหนือหรืออีสานก็ยังไม่รู้ แต่ถ้าไปเหนือก็คงดีล่ะนะ