ผ่านเลยไป
ในที่สุดก็ต้องตัดสินใจว่าต้องทำอย่างไรต่อไป ที่บ้านเองก็ไม่สนับสนุนเหมือนกัน ฉันก็เลยต้องปล่อยมันไป แล้วเริ่มตั้งต้นพยายามใหม่อีกครั้งหนึ่ง....
เสียใจมั้ย บอกเลยว่าเสียใจมาก.... เพราะเป็นเวลานานมากเลยกับเรื่องนี้... แล้วก็ปล่อยมันผ่านเลยไป....
จนล้มป่วยไปรอบนึง ฮ่ะๆ... รู้สึกว่าร่างกายกับจิตใจนี่ไม่สัมพันธ์กันเลยให้ตายเถอะ
::Hara Heri::
บางครั้งฉันรู้สึกน้อยใจ หรือว่าเหงา หรือว่าเคืองโกรธ เวลาที่ฉันกลายเป็นคนนอก หรือว่าเป็นเพียงแค่คนที่ยืนอยู่ตรงนั้น แล้วคอยมองดูเรื่องราวผ่านเลยไป...
คำว่าเพื่อนคืออะไรเหรอ? ฉันไม่รู้หรอกว่าบางคนคิดยังไง แต่บางครั้งมันเหมือนไม่ใช่เลยจริงๆ
ดูเหมือนฉันเข้าถึงง่าย แต่ในความเป็นจริงแล้ว ฉันไม่กล้าเข้าหาใคร หรือกระัทั่งคิดจะสนทนา ได้แต่เก็บเอาไว้ในใจอยู่คนเดียว
คนนอกเป็นห่วงฉัน แต่คนในกลับเฉยชา มันช่างให้ความรู้สึกที่แปลกจริงๆเลยนะ
เสียใจมั้ย บอกเลยว่าเสียใจมาก.... เพราะเป็นเวลานานมากเลยกับเรื่องนี้... แล้วก็ปล่อยมันผ่านเลยไป....
จนล้มป่วยไปรอบนึง ฮ่ะๆ... รู้สึกว่าร่างกายกับจิตใจนี่ไม่สัมพันธ์กันเลยให้ตายเถอะ
::Hara Heri::
บางครั้งฉันรู้สึกน้อยใจ หรือว่าเหงา หรือว่าเคืองโกรธ เวลาที่ฉันกลายเป็นคนนอก หรือว่าเป็นเพียงแค่คนที่ยืนอยู่ตรงนั้น แล้วคอยมองดูเรื่องราวผ่านเลยไป...
คำว่าเพื่อนคืออะไรเหรอ? ฉันไม่รู้หรอกว่าบางคนคิดยังไง แต่บางครั้งมันเหมือนไม่ใช่เลยจริงๆ
ดูเหมือนฉันเข้าถึงง่าย แต่ในความเป็นจริงแล้ว ฉันไม่กล้าเข้าหาใคร หรือกระัทั่งคิดจะสนทนา ได้แต่เก็บเอาไว้ในใจอยู่คนเดียว
คนนอกเป็นห่วงฉัน แต่คนในกลับเฉยชา มันช่างให้ความรู้สึกที่แปลกจริงๆเลยนะ
คำตอบ
เมื่อคืนที่ผ่านมา มีคนให้ฉันลองคิดไตร่ตรองเสียใหม่ ว่าตัวฉันควรจะไปหรือไม่ กระทั่งเพื่อน กระทั่งพ่อแม่ หรือแม้แต่ตัวฉันเอง ก็คิดว่าควรมั้ย อาจจะแค่วันเดียว หรืออาจจะมีวันอื่นอีก อนาคตนั้นไม่แน่นอนเลย เพราะว่าตัวฉันไม่สะดวกเดินทางกลางค่ำกลางคืนหลังทุ่มครึ่งเพียงลำพังคนเดียว เพราะบ้านฉันอยู่ห่างจากมหาลัยต้องนั่งรถเกือบสองชม.
วันนี้ ฉันได้คำตอบจากสิ่งที่แม่พูด
ในเมื่อเขาไม่ได้ห่วงฉัน ไม่ได้พูดเหมือนอย่างที่เมื่อวานบอก แล้วทำไมตัวฉันต้องห่วงตัวเองด้วยล่ะ
ฉันอยู่คนเดียว ใ้ช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังเป็นความจริงที่หลายๆคนคงลืมไปแล้ว ว่าฉันน่ะอยู่คนเดียวตลอดเวลาตั้งแต่ตื่นนอน จนกระทั่งเปิดประตูเข้าบ้าน ฉันอยู่เพียงคนเดียว เดินทางคนเดียว ออกไปไหนมาไหนคนเดียวเสมอ
ในเมื่อเขาไม่คิดอะไรแล้ว ก็กะอีแค่มันมืด ก็แค่นั้น คำพูดคนเรามันเปลี่ยนไปได้ในหนึ่งวัน ทำให้ฉันคิดมากทำไม ทำให้ฉันต้องสับสนทำไม ว่าตัวฉันควรจะทำอย่างไรต่อ
ในเมื่อให้คำตอบมาแบบนี้แล้ว ฉันก็ไม่จำเป็นต้องห่วงอะไรตัวเองอีก ในเมื่อตัวเขาก็ไม่ได้ห่วงฉันเลยเหมือนกัน
::Hara Heri::
ยิ่งมีชีิวิตอยู่ ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองนั้นไร้ค่า ยิ่งก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งเหมือนอยู่ในหลุมดำที่ไม่มีทางออก จะให้ฉันทำตามอำเภอใจไปเลยไหม ไม่ต้องคิดอะไรอีก ช่างหัวเรื่องของคนๆหนึ่งที่พึ่งพาอะไรไม่ได้ ตัดสินอะไรไม่ได้เลยซักอย่างมั้ย ปล่อยให้มันจบไป
ยิ่งไม่พูดไม่บอกสิ่งที่อยู่ในใจ มีแต่รับฟังแล้วตอบสนองไปตามทางที่ควรเป็น ยิ่งทำให้ตัวเองมืดแปดด้าน
ฉันคงเหมือนคนที่ไร้มนุษยสัมพันธ์จริงๆ ฉันไม่ไว้ใจใคร ไม่สามารถทำตัวเป็นปกติ หรือมีความเป็นตัวของตัวเองต่อหน้าคนอื่นที่พบเจอหน้ากันได้ ฉันสร้างหน้ากากที่ซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้เสมอ แล้วฉันต้องมานั่งเจ็บช้ำในทีหลัง
เหตุการณ์นั้นเพียงครั้งเดียว ฉันก็ไม่คิดจะเจออะไรแบบนั้นอีก ไม่คิดจะเปิดใจกับคนที่ไม่ได้มีจุดร่วมจุดต่อที่ไม่สามารถสนทนากันอย่างมีความสุขได้หรอก เพราะฉันมีความสุขอยู่กับสิ่งเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นแล้วฉันไม่มีความสุข ฉันจึงเก็บเอาความสุขนั้นเอาไว้ให้ฉันก้าวต่อไปได้ แม้ความจริงรอบตัวฉันคือความทุกข์ก็ตามที
นี่คงเป็นการเอาแต่ใจ หรือการเลือกที่ผิดพลาดครั้งสุดท้ายของฉัน หรือจะเป็นทางที่ดีที่สุดกันแน่... มีคำตอบให้ตัวเองก็แค่สามอย่างแค่นั้น.... ทำไมฉันต้องเกิดมาในสภาพนี้ด้วย... ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ด้วย ในวงล้อมแบบนี้ด้วย
วันนี้ ฉันได้คำตอบจากสิ่งที่แม่พูด
ในเมื่อเขาไม่ได้ห่วงฉัน ไม่ได้พูดเหมือนอย่างที่เมื่อวานบอก แล้วทำไมตัวฉันต้องห่วงตัวเองด้วยล่ะ
ฉันอยู่คนเดียว ใ้ช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังเป็นความจริงที่หลายๆคนคงลืมไปแล้ว ว่าฉันน่ะอยู่คนเดียวตลอดเวลาตั้งแต่ตื่นนอน จนกระทั่งเปิดประตูเข้าบ้าน ฉันอยู่เพียงคนเดียว เดินทางคนเดียว ออกไปไหนมาไหนคนเดียวเสมอ
ในเมื่อเขาไม่คิดอะไรแล้ว ก็กะอีแค่มันมืด ก็แค่นั้น คำพูดคนเรามันเปลี่ยนไปได้ในหนึ่งวัน ทำให้ฉันคิดมากทำไม ทำให้ฉันต้องสับสนทำไม ว่าตัวฉันควรจะทำอย่างไรต่อ
ในเมื่อให้คำตอบมาแบบนี้แล้ว ฉันก็ไม่จำเป็นต้องห่วงอะไรตัวเองอีก ในเมื่อตัวเขาก็ไม่ได้ห่วงฉันเลยเหมือนกัน
::Hara Heri::
ยิ่งมีชีิวิตอยู่ ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองนั้นไร้ค่า ยิ่งก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งเหมือนอยู่ในหลุมดำที่ไม่มีทางออก จะให้ฉันทำตามอำเภอใจไปเลยไหม ไม่ต้องคิดอะไรอีก ช่างหัวเรื่องของคนๆหนึ่งที่พึ่งพาอะไรไม่ได้ ตัดสินอะไรไม่ได้เลยซักอย่างมั้ย ปล่อยให้มันจบไป
ยิ่งไม่พูดไม่บอกสิ่งที่อยู่ในใจ มีแต่รับฟังแล้วตอบสนองไปตามทางที่ควรเป็น ยิ่งทำให้ตัวเองมืดแปดด้าน
ฉันคงเหมือนคนที่ไร้มนุษยสัมพันธ์จริงๆ ฉันไม่ไว้ใจใคร ไม่สามารถทำตัวเป็นปกติ หรือมีความเป็นตัวของตัวเองต่อหน้าคนอื่นที่พบเจอหน้ากันได้ ฉันสร้างหน้ากากที่ซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้เสมอ แล้วฉันต้องมานั่งเจ็บช้ำในทีหลัง
เหตุการณ์นั้นเพียงครั้งเดียว ฉันก็ไม่คิดจะเจออะไรแบบนั้นอีก ไม่คิดจะเปิดใจกับคนที่ไม่ได้มีจุดร่วมจุดต่อที่ไม่สามารถสนทนากันอย่างมีความสุขได้หรอก เพราะฉันมีความสุขอยู่กับสิ่งเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นแล้วฉันไม่มีความสุข ฉันจึงเก็บเอาความสุขนั้นเอาไว้ให้ฉันก้าวต่อไปได้ แม้ความจริงรอบตัวฉันคือความทุกข์ก็ตามที
นี่คงเป็นการเอาแต่ใจ หรือการเลือกที่ผิดพลาดครั้งสุดท้ายของฉัน หรือจะเป็นทางที่ดีที่สุดกันแน่... มีคำตอบให้ตัวเองก็แค่สามอย่างแค่นั้น.... ทำไมฉันต้องเกิดมาในสภาพนี้ด้วย... ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ด้วย ในวงล้อมแบบนี้ด้วย
ความสุข
ความสุขที่มีเพียงช่วงสั้นๆ ความสุขเวลาอยู่ในโลกของตัวเอง
ตอนนี้ฉันไม่แคร์อะไรหรอก ถ้าคนที่ฉันเห็นว่ามีความสำคัญไม่มีความสุข หรือมีคนมาทำให้ไม่มีความสุข ฉันก็จะไม่สบายใจ
ฉันถูกชักนำให้เปลี่ยนไปในช่วงเวลาหนึ่ง แต่ในตอนนี้ฉันกลับมาเป็นปกติ
พวกเราเหมือนจะดูมีปัญหากัน แต่ใครกันจะรู้ว่าปกติแล้วพวกเราสื่อสารและส่งผ่านความรู้สึกกันอย่างไร โทรศัพท์ ข้อความ จดหมาย พัสดุ ออกไปทานข้าว ออกไปเที่ยวเล่น ของแบบนี้คนอื่นไม่มีทางเห็นนอกจากที่พวกเราเห็นกันอยู่หรอก
มีคนบอกว่าถ้าไม่ทะเลาะกันเลยก็เหมือนเรื่องโกหก ถ้าไม่เคยกระทบกระทั่งกันเลย
นั่นล่ะคือการเสแสร้งใส่กันอย่างแท้จริง เพื่อนคนหนึ่งเคยพูดกับฉัน ว่าที่ไม่เคยทะเลาะกันเลย เพราะว่าพวกเราต่างตั้งกำแพงใส่กันทั้งคู่นั่นล่ะ
ทำไมต้องเล่าเรื่องทุกเรื่องที่มีความสุขให้คนอื่นฟังทั้งหมด เพื่อให้เห็นว่ารักกันจริงๆเหรอ? เหมือนสร้างภาพขึ้นมา เรื่องแบบนี้รู้กันแค่บางสิ่งบางอย่างก็พอแล้ว
::Hara Heri::
เมื่อวานพ่อมาหาแล้วถามว่า แน่ใจนะ ไม่ได้หาที่สำรองไว้แล้วนะ ฉันก็ได้แต่บอกว่า จะเป็นยังไงต่อไป ก็แล้วแต่เขาจะคิดพิจารณาเถอะ...
อีกไม่นานพ่อก็จะย้าย จะไปเหนือหรืออีสานก็ยังไม่รู้ แต่ถ้าไปเหนือก็คงดีล่ะนะ
ตอนนี้ฉันไม่แคร์อะไรหรอก ถ้าคนที่ฉันเห็นว่ามีความสำคัญไม่มีความสุข หรือมีคนมาทำให้ไม่มีความสุข ฉันก็จะไม่สบายใจ
ฉันถูกชักนำให้เปลี่ยนไปในช่วงเวลาหนึ่ง แต่ในตอนนี้ฉันกลับมาเป็นปกติ
พวกเราเหมือนจะดูมีปัญหากัน แต่ใครกันจะรู้ว่าปกติแล้วพวกเราสื่อสารและส่งผ่านความรู้สึกกันอย่างไร โทรศัพท์ ข้อความ จดหมาย พัสดุ ออกไปทานข้าว ออกไปเที่ยวเล่น ของแบบนี้คนอื่นไม่มีทางเห็นนอกจากที่พวกเราเห็นกันอยู่หรอก
มีคนบอกว่าถ้าไม่ทะเลาะกันเลยก็เหมือนเรื่องโกหก ถ้าไม่เคยกระทบกระทั่งกันเลย
นั่นล่ะคือการเสแสร้งใส่กันอย่างแท้จริง เพื่อนคนหนึ่งเคยพูดกับฉัน ว่าที่ไม่เคยทะเลาะกันเลย เพราะว่าพวกเราต่างตั้งกำแพงใส่กันทั้งคู่นั่นล่ะ
ทำไมต้องเล่าเรื่องทุกเรื่องที่มีความสุขให้คนอื่นฟังทั้งหมด เพื่อให้เห็นว่ารักกันจริงๆเหรอ? เหมือนสร้างภาพขึ้นมา เรื่องแบบนี้รู้กันแค่บางสิ่งบางอย่างก็พอแล้ว
::Hara Heri::
เมื่อวานพ่อมาหาแล้วถามว่า แน่ใจนะ ไม่ได้หาที่สำรองไว้แล้วนะ ฉันก็ได้แต่บอกว่า จะเป็นยังไงต่อไป ก็แล้วแต่เขาจะคิดพิจารณาเถอะ...
อีกไม่นานพ่อก็จะย้าย จะไปเหนือหรืออีสานก็ยังไม่รู้ แต่ถ้าไปเหนือก็คงดีล่ะนะ
สิ่งที่อยู่ในใจ
หลายต่อหลายครั้ง ที่ฉันอยากจะเอ่ยคำว่าขอโทษ แก่ใครหลายคนที่ฉันจะเอ่ยบอก แต่ฉันก็ไม่เอ่ยออกไป
ฉันจะพยายามทำเหมือนตัวฉันนั้นปกติ เพื่อให้เขาเหล่านั้นเห็นว่าฉันไมไ่ด้คิดอะไรจริงๆ แต่ดูเหมือนมันจะยาก
นิสัยแบบซึนเดเระมันแก้ยากกว่าที่คิด ทำให้เก็บอะไรไว้ในใจ กับคนที่สำคัญกลับพูดออกไปยากนัก นิสัยนี้แย่จริงๆเลยนะ
ฉันมีสิ่งที่ฉันอยากจะบอกกับใครคนนั้น หรืออาจจะหลายคน ว่าฉันขอโทษสำหรับความผิดพลาดบางอย่าง หรืออาจจะหลายอย่าง ที่ทำไปเพราะความใจร้อน ฉันใจร้อนเกินไปจนรู้สึกว่าตัวเองน่าจะเย็นลงบ้าง แต่ก็ยังพลาดอยู่ดี
การอยู่ึคนเดียว ทำให้เราไม่ต้องแคร์ใครในห้อง แต่ความเ็ป็นจริงต้องแคร์คนอื่นมาเป็นพิเศษ การอยู่คนเดียวหลายปีทำให้ต่อมนั้นบางครั้งหยุดทำงานไปจนเอาแต่ใจ
ความเหงา ทำให้อยากเข้าใกล้คนอื่น จนเผลอเอาแต่ใจไปหลายต่อหลายครั้ง ไม่เหมือนการนั่งอยู่คนเดียวในห้อง มีเพียงทีีวี และตุ๊กตา การพูดคุยกับใครนั้น มันรู้สึกมีค่ามากสำหรับคนที่อยู่คนเดียว...
::Hara Heri::
ฉันอยากจะขอโทษในความผิดพลาดที่ฉันทำลงไปแม้ไม่มีโอกาส แต่ฉันก็ไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของใครต่อใครกับตัวฉันต้องแปรเปลี่ยนไปในทางลบ ถ้าเป็นไปได้อยากจะคงมันไว้แบบเดิมเสมอ
ขอโทษจริงๆนะ สำหรับทุกๆเรื่อง และหวังว่าเราจะยังเหมือนเดิม
ฉันจะพยายามทำเหมือนตัวฉันนั้นปกติ เพื่อให้เขาเหล่านั้นเห็นว่าฉันไมไ่ด้คิดอะไรจริงๆ แต่ดูเหมือนมันจะยาก
นิสัยแบบซึนเดเระมันแก้ยากกว่าที่คิด ทำให้เก็บอะไรไว้ในใจ กับคนที่สำคัญกลับพูดออกไปยากนัก นิสัยนี้แย่จริงๆเลยนะ
ฉันมีสิ่งที่ฉันอยากจะบอกกับใครคนนั้น หรืออาจจะหลายคน ว่าฉันขอโทษสำหรับความผิดพลาดบางอย่าง หรืออาจจะหลายอย่าง ที่ทำไปเพราะความใจร้อน ฉันใจร้อนเกินไปจนรู้สึกว่าตัวเองน่าจะเย็นลงบ้าง แต่ก็ยังพลาดอยู่ดี
การอยู่ึคนเดียว ทำให้เราไม่ต้องแคร์ใครในห้อง แต่ความเ็ป็นจริงต้องแคร์คนอื่นมาเป็นพิเศษ การอยู่คนเดียวหลายปีทำให้ต่อมนั้นบางครั้งหยุดทำงานไปจนเอาแต่ใจ
ความเหงา ทำให้อยากเข้าใกล้คนอื่น จนเผลอเอาแต่ใจไปหลายต่อหลายครั้ง ไม่เหมือนการนั่งอยู่คนเดียวในห้อง มีเพียงทีีวี และตุ๊กตา การพูดคุยกับใครนั้น มันรู้สึกมีค่ามากสำหรับคนที่อยู่คนเดียว...
::Hara Heri::
ฉันอยากจะขอโทษในความผิดพลาดที่ฉันทำลงไปแม้ไม่มีโอกาส แต่ฉันก็ไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของใครต่อใครกับตัวฉันต้องแปรเปลี่ยนไปในทางลบ ถ้าเป็นไปได้อยากจะคงมันไว้แบบเดิมเสมอ
ขอโทษจริงๆนะ สำหรับทุกๆเรื่อง และหวังว่าเราจะยังเหมือนเดิม
ถดถอย
สุขภาพ.... ถดถอย....
ความสามารถ... ถดถอย...
ต่อไปฉันจะความจำเสื่อมมั้ยเนี่ย.... เบลอมันทุกวันน่ะ....
ไม่อยากปล่อยให้ความสามารถของตัวเองถดถอยไปเรื่อยๆ แต่มันก็เป็นไปแล้วล่ะ....
ห่างมันมาก มันก็ห่างห่างตัวไปเหมือนกัน
::Hara Heri::
ปล่อยวาง ปล่อยไป จะให้ไม่สนใจน่ะ คงต้องใช้เวลาอีกนิด หรือว่าเวลาจะไม่ช่วยอะไรเลยกันแน่
ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็คงถือว่าเสียแล้วเสียไปเลย
ความสามารถ... ถดถอย...
ต่อไปฉันจะความจำเสื่อมมั้ยเนี่ย.... เบลอมันทุกวันน่ะ....
ไม่อยากปล่อยให้ความสามารถของตัวเองถดถอยไปเรื่อยๆ แต่มันก็เป็นไปแล้วล่ะ....
ห่างมันมาก มันก็ห่างห่างตัวไปเหมือนกัน
::Hara Heri::
ปล่อยวาง ปล่อยไป จะให้ไม่สนใจน่ะ คงต้องใช้เวลาอีกนิด หรือว่าเวลาจะไม่ช่วยอะไรเลยกันแน่
ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็คงถือว่าเสียแล้วเสียไปเลย
